Polityka i środowisko akademickie należą do tych dziedzin, w których jednostki o silnie narcystycznych skłonnościach czują się jak u siebie. Czy polskie uniwersytety stały się wręcz inkubatorami osób skoncentrowanych wyłącznie na sobie? Zapoznaj się z „Narcissist Matrix” – mapą po akademickim labiryncie. Od pozornie niewinnych, wesołych obiboków aż po wyjątkowo toksycznych manipulatorów, którzy rozdeptują wszystko, co stanie im na drodze. Dowiedz się, z jakim rodzajem wykładowcy stykasz się na co dzień i z jakiego powodu… nie spotkasz wśród nich przedstawicielek płci żeńskiej.
Mapowanie akademickiego ekosystemu narcyzmu
„Narcissist Matrix” to autorski model klasyfikujący postawy dominujące na wydziałach humanistyki, nauk społecznych oraz ścisłych. Model wyróżnia cztery główne kategorie profesorów, z których każda charakteryzuje się innym poziomem toksyczności i wpływu na otoczenie. Analiza opiera się na obserwacjach wieloletnich relacji między promotorami a doktorantami, a także na relacjach anonimowych pracowników administracji uczelni.
Typ pierwszy: radosny obibok
Ten wykładowca pojawia się na zajęciach sporadycznie, najczęściej z dużym opóźnieniem. Jego wykłady składają się z anegdot o własnych sukcesach sprzed dwudziestu lat. Studenci szybko orientują się, że jedyną drogą do zaliczenia jest publiczne podziwianie jego osoby. Mimo braku merytorycznego wkładu, obibok rzadko wchodzi w otwarte konflikty, ponieważ unika jakiegokolwiek wysiłku. W „Narcissist Matrix” plasuje się na najniższym poziomie zagrożenia, lecz skutecznie obniża standardy całego zespołu.
Typ drugi: wieczny mentor-wizjoner
Druga kategoria to profesorowie przekonani, że ich badania zmienią świat. Publikują wyłącznie w czasopismach, które sami redagują, a każde seminarium zamieniają w monolog o własnej genialności. Doktoranci są traktowani jak darmowa siła robocza przy pisaniu rozdziałów do monografii. Wizjonerzy potrafią latami blokować awanse młodszych kolegów, argumentując, że „jeszcze nie dojrzeli”. Ich ego wymaga ciągłego zasilania w postaci pochwał i grantów.
Typ trzeci: strategiczny niszczyciel
Najgroźniejsza grupa to gracze, którzy świadomie eliminują konkurencję. Wykorzystują mechanizmy recenzji wewnętrznych, by torpedować wnioski awansowe innych. Potrafią zmienić tematykę badań całego instytutu tak, aby pasowała wyłącznie do ich portfolio. Niszczyciele budują wokół siebie sieć lojalnych asystentów, którzy donoszą o każdym potencjalnym rywalu. W efekcie całe katedry zamieniają się w pola walki o wpływy i środki finansowe.
Dlaczego w macierzy brakuje kobiet
Model „Narcissist Matrix” nie zawiera żeńskich odpowiedników powyższych typów. Wynika to z odmiennych wzorców socjalizacji oraz mniejszej tolerancji środowiska na otwarty narcyzm u kobiet. Badania wskazują, że ambitne badaczki częściej wybierają ścieżkę współpracy niż rywalizacji, a system awansów w Polsce nadal faworyzuje mężczyzn o silnych cechach dominujących. W rezultacie kobiece narcystyczne zachowania przybierają formy bardziej subtelne i rzadziej są klasyfikowane jako klasyczny narcyzm akademicki.
Zrodlo: zero.pl
